تقدیم به بهترین دوست عزیزتر از جانم

قطره بارون دلم خلوت زندون دلم

لیلای بی دریای من گریه مجنون دلم

ابر کبود من تویی بودونبودمن تویی

مهر سجود من تویی وای به روزگار من

هوا تویی نفس تویی لحظه پیش و پس تویی

عاشق در قفس منم ای دل بی قرار من

گریه منم ابر تویی درد منم صبر تویی

بارش بی وقفه تویی ای دل بی قرار من

هدهد من هدای من همدم با وفای من

خبر ببر به عشق من به عشق من خدای من

عاشق دیدار منم محو پدیدار تویی

خسته و بیمار منم عشق تویی یار تویی

کنار سیب و رازقی نشسته عطر عاشقی

من از تبار خستگی بی خبر از دلبستگی

عاشقم

ابر شدم صدا شدی شاه شدم گدا شدی

شعر شدم قلم شدی عشق شدم تو غم شدی

لیلای من دریای من آسوده دررویای من

این لحظه در هوای تو کم شده در صدای من

من عاشقم مجنون تو گمگشته در بارون تو

مجنون بی لیلی بی خبر در کوچه هایت دربه در

مست و پریشان و خراب هر آرزویت نقش برآب

شاید که روزی اروم بگیرد در دلم

کنار هر ستاره ای نشسته ابر پاره ای

من از تبار سادگی بی خبر از دلدادگی

 عااااااااشقم

ماه شدم ابر شدی اشک شدم صبر شدی

برف شدم آب شدی قصه شدم خواب شدی

لیلای من دریای من آسوده دررویای من

این لحظه در هوای تو کم شده در صدای من

من عاشقم مجنون تو گمگشته در بارون تو

  

نویسنده : عابد تاریخ : شنبه بیست و چهارم دی 1390

 

                    

            

لبانت

به ظرافت شعر

شهوانی ترین بوسه ها را به شرمی چنان مبدل می کند

که جاندار غار نشین از آن سود می جوید

تا به صورت انسان درآید

و گونه هایت

با دو شیار مّورب

که غرور ترا هدایت می کنند و

سرنوشت مرا

که شب را تحمل کرده ام

بی آن که به انتظار صبح

مسلح بوده باشم،

و بکارتی سر بلند را

از رو سپی خانه های داد و ستد

سر به مهر باز آورده م

هرگز کسی این گونه فجیع به کشتن خود برنخاست

که من به زندگی

نشستم!

و چشانت راز آتش است

و عشقت پیروزی آدمی ست

هنگامی که به جنگ تقدیر می شتابد

و آغوشت

اندک جائی برای زیستن

اندک جائی برای مردن

و گریز از شهر

که به هزار انگشت

به وقاحت

پاکی آسمان را متهم می کند

کوه با نخستین سنگ ها آغاز می شود

و انسان با نخستین درد

در من زندانی ستمگری بود

که به آواز زنجیرش خو نمی کرد -

من با نخستین نگاه تو آغاز شدم

توفان ها

در رقص عظیم تو

به شکوهمندی

نی لبکی می نوازند،

و ترانه رگ هایت

آفتاب همیشه را طالع می کند

بگذار چنان از خواب بر آیم

که کوچه های شهر

حضور مرا دریابند

دستانت آشتی است

ودوستانی که یاری می دهند

تا دشمنی

از یاد برده شود

پیشانی ات آیینه ای بلند است

تابناک و بلند،

که خواهران هفتگانه در آن می نگرند

تا به زیبایی خویش دست یابند

دو پرنده بی طاقت در سینه ات آوازمی

خوانند

تابستان از کدامین راه فرا خواهد رسید

تا عطش

آب ها را گوارا تر کند؟

تا آ یینه پدیدار آئی

عمری دراز در آ نگریستم

من برکه ها ودریا ها را گریستم

ای پری وار درقالب آدمی

که پیکرت جزدر خلواره ناراستی نمی سوزد!

حضور بهشتی است

که گریز از جهنم را

توجیه می کند،

دریائی که مرا در خود غرق می کند

تا از همه گناهان ودروغ

شسته شوم

وسپیده دم با دستهایت بیدارمی شود

نویسنده : عابد تاریخ : شنبه هفدهم دی 1390

 

مردم از درد و نمی ایی به بالینم هنوز

 مرگ خود م یبینم و رویت نمی بینم هنوز

بر لب آمد جان و رفتند آشنایان از سرم

شمع را نازم که می گرید به بالینم هنوز

 آرزو مرد و جوانی رفت و عشق از دل گریخت

عم نمی گردد جدا از جان مسکینم هنوز

روزگاری پا کشید آن تازه گل از دامنم

گل بدامن میفشاند اشک خونینم هنوز

گر چه سر تا پای من مشت غباری بیش نیست

در هوایش چون نسیم از پای ننشینم هنوز

سیمگون شد موی و غفلت همچنان بر جای ماند

صبحدم خندید و من در خواب نوشینم هنوز

خصم را از ساده لوحی دوست پندارم رهی

طفلم و نگشوده چشم مصلحت بینم هنوز

                                           رهی معیری

                      

نویسنده : عابد تاریخ : دوشنبه دوازدهم دی 1390

              

                                         

اشکم، ولی به پای عزیزان چکیده ام

خارم، ولی بسایۀ گُل آرمیده ام


با یاد رنگ و بوی تو، ای نو بهار عشق
همچون بنفشه سر بگریبان کشیده ام


چون خاک، در هوای تو از پا فتاده ام
چون اشک، در قفای تو با سر دویده ام


من جلوه شباب ندیدم بعمر خویش
از دیگران حدیث جوانی شنیده ام


از جام عافیت، می نابی نخورده ام
وز شاخ آرزو، گل عیشی نچیده ام


موی سپید را فلک رایگان نداد
این رشته را به نقد جوانی خریده ام


ای سرو پای بسته، بآزادگی منــاز
آزاده من، که از همه عالم بریده ام


گر میگریزم از نظر مردمان، رهـی
عیبم نکن که آهوی مردم ندیده ام


دیماه 1333

رهی معیری

 

نویسنده : عابد تاریخ : یکشنبه چهارم دی 1390

 

 

تورو به خدا برا من مواظب خودت باش

گریه نکن آروم بگیر به فکر زندگیت باش

غصه ام میشه اگه بفهمم داری غصه میخوری

شکایت از کسی نکن با این که خیلی دلخوری

دلت نگیره مهربون عاشقتم اینو بدون

دلم گرفته میدونی از هم جدا کردنمون

دل نگرونتم همش اگه خطا کردم ببخش

بازم منو بحاطر تمام خوبی هات ببخش

اصلا فراموشم کن و فکر کن منو نداشتی

این جوری خیلی بهتره بگو منو نخواستی

برو بگو تنهایی رو خیلی زیاد دوسش داری

اگه تو تنها  بمونی با کسی کاری نداری

دلت نگیره مهربون عاشقتم اینو بدون

دلم گرفته میدونی از هم جدا کردنمون

دل نگرونتم همش اگه خطا کردم ببخش

بازم منو بخاطر تمام خوبی هات ببخش

                                                        منو ببخش

 

نویسنده : عابد تاریخ : چهارشنبه سی ام آذر 1390

 

 

 

    کاش در دهکده عشق فراوانی بود

    توی بازار صداقت  کمی ارزانی بود

    کاش اگر گاه کمی  لطف به هم می کردیم

     مختصر بود ولی ساده و پنهانی بود

     کاش به حرمت دلهای مسافر هر شب

    روی شفاف ترین خاطره مهمانی بود

    کاش دریا کمی از درد خودش کم میکرد

    قرض می داد به ما هرچه پریشانی بود

     کاش به تشنگی پونه که پاسخ دادیم

    رنگ رفتار من و لحن تو انسانی بود

     مثل حافظ که پر از معزه و اهام است

     کاش رنگ شب ما هم کمی عرفانی بود

      چقدر شعر نوشتیم برای باران

      غافل از آن دل دیوانه که بارانی بود

       کاش سهراب نمی رفت به این زودی ها

        دل پراز صحبت این شاعر کاشانی بود

        کاش دلها پر از افسانه نیما می شد

       وبه یادش همه شب ماه ‌چراغانی بود

        کاش چشمان پر از پرسش مردم کمتر

        غرق این زندگی سنگی و سیمانی بود

        کاش دنیای دل ما شبی از این شبها

       غرق هرچیز که میخواهی و می دانی بود

        دل اگر رفت شبی کاش دعایی بکنیم

       راز این شعر همین مصرع پایانی بود

                         

                                    مریم حیدرزاده

 

 

نویسنده : عابد تاریخ : یکشنبه بیست و هفتم آذر 1390

 

 

بین احساس من وتو یه نفر فاصله انداخت

یکی خندید وتورو برد دل من به زندگی باخت

حالا خاطرات با من شده ته مونده یادت

روزا تنهایی کنار قاب عکس تو من نشینم

 یکی تقویم این عشقوبی حضور من ورق زد

یکی قلب تورو گرفته تورو دوست داره و چقدر بد...

 

 

نویسنده : عابد تاریخ : پنجشنبه بیست و چهارم آذر 1390

 

شانه کمتر زن که ترسم تار زلفت بشکند

                                       تار زلف توست اما رشته جان من است

 

 

 

نویسنده : عابد تاریخ : چهارشنبه شانزدهم آذر 1390

 

 

رویای با تو بودن را نمی توان نوشت نمی توان گفت و حتی نمیتوان سرود

با تو بودن قصه شیرینی است به وسعت تلخی تنهایی

 
و داشتن تو فانوسی به روشنایی هر چه تاریکی در نداشتند

و...و من همچون غربت زدای در اغوش بی کران دریای بی کسی

به انتظار ساحل نگاهت می نشینم و می مانم تا ابد

وتا وقتی که شبنم زلال احساست زنگار غم را از وجودم بشوید

بانوی دریای من...

کاش قلب وسعت می گرفت شمع با پروانه الفت می گرفت

کاش توی جاده های زندگی خنده هم از گریه سبقت می گرفت.

 

نویسنده : عابد تاریخ : چهارشنبه نهم آذر 1390

 

 

 خیلی سخته که بغض داشته باشی اما نخوای کسی بفهمه

خیلی سخته که عزیزترین کست ازت بخواد فراموشش کنی

 خیلی سخته که غرورت رو بخاطریه نفر بشکنی بعد بفهمی دوستت نداره

خیلی سخته که همه چیزت رو بخاطر یه نفر از دست بدی اما اون بگه :

                                     

                        دیگه نمیخوامت                                      

نویسنده : عابد تاریخ : شنبه بیست و هشتم خرداد 1390