دختران انتظار!

دختران اميد تنگ

در دشت بي كران،

و آرزوهاي بيكران

در خلق هاي تنگ!

دختران آلاچيق نو

در آلاچيق هائي كه صد سال! -

از زره جامه تان اگر بشكوفيد

باد ديوانه

يال بلند اسب تمنا را

آشفته كرد خواهد...

***

دختران رود گل آلود!

دختران هزار ستون شعله،‌به طاق بلند دود!

دختران عشق هاي دور

روز سكوت و كار

شب هاي خستگي!

دختران روز

بي خستگي دويدن،

شب

سر شكستگي!-

در باغ راز و خلوت مرد كدام عشق -

در رقص راهبانه شكرانه كدام

آتش زداي كام

بازوان فواره ئي تان را

خواهيد برفراشت؟

***

افسوس!

موها، نگاه ها

به عبث

عطر لغات شاعر را تاريك مي كنند.

دختران رفت و آمد

در دشت مه زده!

دختران شرم

شبنم

افتادگي

رمه !-

از زخم قلب آبائي

در سينه كدام شما خون چكيده است؟

پستان تان، كدام شما

گل داده در بهار بلوغش؟

لب هاي تان كدام شما

لب هاي تان كدام

- بگوئيد !-

در كام او شكفته، نهان، عطر بوسه ئي؟

شب هاي تار نم نم باران - كه نيست كار -

اكنون كدام يك ز شما

بيدار مي مانيد

در بستر خشونت نوميدي

در بستر فشرده دلتنگي

در بستر تفكر پر درد رازتان،

تا ياد آن - كه خشم و جسارت بود-

بدرخشاند

تا دير گاه شعله آتش را

در چشم بازتان؟

***

بين شما كدام

- بگوئيد !-

بين شما كدام

صيقل مي دهيد

سلاح آبائي را

براي

روز

انتقام؟

                                                  « تركمن صحرا - اوبه ي سفلي »

شاملو                                                             

عمری به سر دویدم در جست وجوی یار
جز دسترس به وصل ویم آرزو نبود
دادم در این هوس دل دیوانه را به باد
این جست و جو نبود
هر سو شتافتم پی آن یار ناشناس
 گاهی ز شوق خنده زدم گه گریستم
بی آنکه خود بدانم ازین گونه بی قرار
مشتاق کیستم
 رویی شکست چون گل رویا و دیده گفت
این است آن پری که ز من می نهفت رو
 خوش یافتم که خوش تر ازین چهره ای نتافت
در خواب آرزو
هر سو مرا کشید پی خویش دربدر
 این خوشپسند دیده زیباپرست من
شد رهنمای این دل مشتاق بی قرار
بگرفت دست من
و آن آرزوی گم شده بی نام و بی نشان
 در دورگاه دیده من جلوه می نمود
در وادی خیال مرا مست می دواند
 وز خویش می ربود
 از دور می فریفت دل تشنه مرا
 چون بحر موج می زد و لرزان چو آب بود
وانگه که پیش رفتم با شور و التهاب
 دیدم سراب بود
بیچاره من که از پس این جست و جو هنوز
 می نالد از من این دل شیدا که یار کو ؟
 کو آن که جاودانه مرا می دهد فریب ؟
 بنما کجاست او

            ابتهاج
 

گيرم...) پايي نمي دهد تا پر واكنم به سويت

كو بال آن كه خود را باز افكنم به كويت

ترسم بميرم و باز باشم در آرزويت

تا كي به سر بگردم در راه جستجويت

كز اشك شوق دادم يك عمر شستشويت

شادي نمي گشايد اي دل دري به رويت

بازم به سرزد امشب اي گل هواي رويت

گيرم قفس شكستم و ز دانم و دانه جستم

اي گل در آرزويت جان و جواني ام رفت

از پا افتادگان را دستي بگير آخر

تو اي خيال دلخواه زيباتري از آن ماه

چون سايه در پناه ديوار غم بياساي

                                                        هوشنگ ابتهاج

میخوام یه قصری بسازم . پنجره هاش آبی باشه
من باشم و تو باشی و یک شب مهتابی باشه
میخوام یه کاری بکنم . شاید بگی دوستم داری
میخوام یه حرفی بزنم . که دیگه تنهام نذاری
امشب میخوام تا خود صبح . فقط برات دعا کنم
برای خوشبخت شدنت . خدا خدا خدا کنم

خدا خدا خدا کنم...

میخوام برات از آسمون . یاسای خوشبو بچینم
میخوام شبا عکس تو رو . تو خواب گلها ببینم
میخوام یه جادو بکنم . همیشه پیشم بمونی
از تو کتاب زندگی . یه حرف رنگی بخونی
امشب میخوام برای تو یه فال حافظ بگیرم
اگر که خوب در نیومد . به احترامت بمیرم
امشب میخوام رو آسمون عکس چشاتو بکشم
اگر نگاهم نکنی . ناز نگاتو بکشم
امشب میخوام تا خود صبح . فقط برات دعا کنم
برای خوشبخت شدنت . خدا خدا خدا کنم

خدا خدا خدا کنم...

میخوام برات از آسمون . یاسای خوشبو بچینم
میخوام شبا عکس تو رو . تو خواب گلها ببینم
میخوام یه جادو بکنم . همیشه پیشم بمونی
از تو کتاب زندگی . یه حرف رنگی بخونی
میخوام تو رو قسم بدم به جون هر چی عاشقه
به جون هر چی قلب صاف . رنگ گل شقایقه
یه موقعی فکر نکنی دلم واست تنگ نمیشه
فکر نکنی اگه بری . زندگی کمرنگ نمیشه
امشب میخوام تا خود صبح . فقط برات دعا کنم
برای خوشبخت شدنت . خدا خدا خدا کنم
خدا خدا خدا کنم...

برگرفته از اهنگ

هنگامه

زندگی جز با تو برام حرومه
اگه نیای کاره دلم تمومه
طوری تو کردی که بشه باورم
عشقای این زمونه بی دوومه
یه روز برام گل میاری
یه روز من و خار می کنی
هیچ می دونی با این کارات من و گرفتار می کنی
یه روز میگی یارت میشم دوباره غمخوارت میشم
روزه دیگه با تنه هات حرفاتو انکار می کنی
یادم می یاد یه روز برات مثل پری زاد بودم
تو باغ سر سبزه چشات یه سر و آزاد بودم
هر واژه کلامه تو موج زمان بود واسه من
هر روز اگه می دیدمت جوون بودم شاد بودمغ

                               مریم حیدر زاده

 روزگاري در گوشه اي از دفترم نوشته بودم...... تنهائي را دوست دارم چون بي وفا نيست

تنهائي را دوست دارم چون تجربه اش کرده ام تنهائي رادوست دارم چون عشق دروغين

عشق یعنی مستی دیوانگی  

عشق یعنی با جهان بیگانگی

عشق یعنی شب نخفتن تا سحر

عشق یعنی سجده ها با چشم تر

عشق یعنی سر به دار اویختن

عشق یعنی اشک حسرت ریختن                 

عشق یعنی در جهان رسوا شدن  

عشق یعنی مست و بی پروا شدن

عشق یعنی سوختن یا ساختن

عشق یعنی زندگی را باختن

     به بقیه مطالب در ادامه مطلب مراجعه کنید

دل من یه روز به دریا زد و رفت

پشت پا به رسم دنیا زد و رفت

پاشنه کفش فرار و بر کشید

آستین همت بالا زد و رفت

یه دفعه بچه شد و تنگ غروب

سنگ توی شیشه فردا زد و رفت

حیوونی تازگی آدم شده بود

به سرش هوای حوا زد و رفت

دفتر گذشته ها رو پاره کرد

نامه فردا ها رو تا زد و رفت

زنده ها خیلی براش کهنه بودن

خودش تو مرده ها جا زد و رفت

هوای تازه دلش می خواست ولی

آخرش توی غبارا زد و رفت

دنبال کلید خوشبختی می کشت

خودشم یه قفلی رو قفلا زد و رفت